[Fiction]Gakuen Future2
posted on 24 Nov 2009 19:38 by senri-yuu
[APH] Fiction : Gakuen Future
Pairing : ??*Alxei / ??*Darrell / Amarillo*?? / Todayoshi*?? / ??*Naozumi
Summary : ควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี By Darrell
ตอนนี้...ผมกำลังแย่
ชีวิตประจำวันของผม กำลังถูกเปลี่ยนแปลงไป
จากตอนเช้า ที่ได้ร่วมทานอาหารกับครอบครัว กลับต้องเร่งรีบออกมาก่อนเวลา
เวลาพักเที่ยงแสนสุข กับเพื่อนๆ มันพังทลายไปหมดเสียแล้ว
หลังเลิกเรียน ที่เคยได้เดินกลับบ้านพร้อมๆกับเพื่อนรัก มันก็เปลี่ยนไป...
เพียงเพราะ....
ใครบางคน.....
เบื้องหน้าของผมขณะนี้ คือ เพื่อนคนสำคัญของผม ถูกรุ่นพี่แฝดนรก ดึงตัวให้แยกออกไปนั่งอีกโต๊ะ
ข้างๆผม คือรุ่นพี่อังหลง...หากเป็นปกติแล้ว มันต้องเป็นอัลเซ่ หรือ อมาริลโล่ไม่ใช่เหรอ...
ไม่ชอบเลย...
ผมลำบากใจนะ... แต่คนข้างๆในตอนนี้ น่ากลัวเกินไป
ผมคิดแบบนั้น...คิดมาตลอด แต่ในวันนี้ ความอดทนของผม...มันถึงขีดสุดแล้ว....
++++++++++++++++
“ไอ้บ้าคราวน์ แกจะดึงอัลเซ่ไปคนเดียวไม่ได้นะ!!”
“อัลเซ่ลำบากใจ ก็น่าจะรู้นี่ ถอยออกไปเลย ไอ้พี่บ้า”
“เอ่อ...ทั้งสองคน อย่าทะเลาะกันสิ”
ดวงเนตรสีฟ้าใส จ้องมองไปยังคนทั้ง3 นิ่ง มือบางจิกปกสมุดแน่น จนมือเล็กๆนั้นสั่นน้อยๆ
อัลเซ่ไม่ชอบ...กำลังลำบากใจอยู่ ไม่คิดกันบ้างเลยรึไง....
“ดาเรียล? เป็นอะไรไปเหรอครับ?” คนข้างๆเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็กกว่าแปลกไปจากทุกๆวัน
“.........” ไม่ตอบรับใดๆ คลายมือ ออก และพลิกหน้าหนังสือ ก้มหน้าก้มตาอ่านต่อไปอย่างไร้สมาธิ
“ขอโทษนะครับรุ่นพี่ คือ ผมอยากจะอ่านหนังสือ สงบๆ”
“ไม่เข้าใจตรงไหน ฉันติวให้ได้นะ ถ้าเพื่ออัลเซ่ล่ะก็”
“อัลเบิร์ต ปล่อยมือออกซะ”
จะมาก...ไปแล้ว.....
“ขออ่านคนเดียวเงียบๆทีเถอะครับ”
“ฉันติวให้ดีกว่านะ”
“ไอ้พี่บ้า มือน่ะ ปล่อยซะ”
*ปึด!* << เสียงอะไร?
//พรึ่บ//
คนตัวเล็กลุกพรวด เดินตรงรี่ไปหาเพื่อนสนิท แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ทำเอาทุกคนงง
“ดาเรียล? มีอะไรเหรอ ถ้าเสียงดังรบกวน ขอโทษนะ”
นายไม่จำเป็นต้องมาขอโทษหรอก ไม่ได้ผิดอะไรเลย
//หมับ//
อยู่ๆก็คว้าแขนของอัลเซ่แล้วดึงให้ลุกขึ้น ก็สร้างความสงสัยให้ทุกคนเช่นกัน
“อัลเซ่....ไปอ่านหนังสือที่อื่นกันนะ”
“หา!? เดี๋ยวสิดาเรียลจัง”
“แล้วผมล่ะครับ?”
“จะไปไม่ได้นะ”
“ขี้โกงอ้ะ!!”
3เสียงแข่งกันง๊องแง๊งจนเส้นประสาทที่เปื่อยยุ่ยก่อนหน้านี้ขาดผึงอีกรอบ
“ขี้โกง...รุ่นพี่นั่นแหละขี้โกง... อย่ามายุ่งกับพวกเรานะ!!” ตวาดออกไปเสียงดังลั่น
เพราะทนไม่ไหวอีกแล้ว ถูกแยกออกจากเพื่อนสนิทนานๆเข้า มันก็เหงานะ... แล้วทำไมเค้าจะต้องโดนว่าด้วยล่ะ
ทุกคนนิ่งอึ้งไป ไม่เคยคิดว่าจะคิดมากถึงขนาดนี้มาก่อน
“...ดาเรียล ขอโทษ...ขอโทษนะ โกรธเหรอ?” กอดปลอบเพื่อนที่เริ่มร้องไห้ ท่ามกลางสายตาหงอยๆของไอ้รุ่นพี่บ้า3ตัว
ไม่ใช่หงอยเพราะเห็นรุ่นน้องร้องไห้อย่างเดียวหรอก
แต่เพราะ....
ดวงตาสีอะเมธิสต์ ที่มองมาอย่างเย็นชา แล้วยังเหมือนจะโกรธนิดๆนั่น...ด้วยล่ะ
อัลเซ่อารมณ์ไม่ดีแล้ว....
ซวย
“ข...ขอโทษครับ”
++++++++++++++
+++++++++++++++++++
เห็นแก่ตัวใช่มั้ยครับ....ผมไม่ชอบ ไม่ชอบเลย พวกนั้น กำลังแย่งอัลเซ่ไป
ทั้งๆที่ผมน่ะ คิดว่าดีแล้วแท้ๆ....
ขี้โกง...พวกคุณ สามารถบอกความรู้สึกออกมาตรงๆได้
แล้วผมล่ะ...จะพูดออกไปได้ยังไง....
ได้แต่เก็บเอาไว้เท่านั้นแหละ...แค่ได้อยู่แบบนี้...
ก็พอแล้ว....
“ไม่เป็นไรนะ ดาเรียล”
ไม่เป็นไร...ขอแค่อัลเซ่ยังอยู่ตรงนี้...
“อื้ม...ขอบคุณนะ อัลเซ่”
“ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ ไม่เอาน่า หยุดร้องไห้เถอะนะ หน้าสวยๆจะขายไม่ออกกันพอดีเนอะ”
มากกว่านั้นไม่ได้เหรอ...อัลเซ่.....ฉันนะ...
ฉัน....
//หมับ//
โผเข้ากอดคนตัวสูงกว่า (ซึ่งก็ยังโดนว่าเตี้ยบ่อยๆ)
อีกฝ่ายก็ไม่ได้ผลักไสออกแต่อย่างใด มือบางขาวซีดลูบเส้นผมสีทองเบาๆ ราวกับปลอบโยน
6ปี...
6ปีแล้วสินะ...ตั้งแต่แรก...
มือที่ส่งมาให้...ในวันนั้น...
+++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++
“อย่าไปยุ่งกับเด็กคนนั้นนะ ดาเรียลจัง”
“เอ๋...ทำไมล่ะ เค้าทำไมเหรอ?”
“ได้ข่าวมานะ ว่าเด็กคนนั้นน่ะ เล่นงานพวกเด็กม.ต้น จนเกือบตายเลยล่ะ”
“น่ากลัวเนอะ...ดาเรียลจัง ระวังนะ”
น่ากลัว... โหดร้าย.... นั่นคือคำพูดที่ได้ยินมาจากกลุ่มเพื่อนในตอนนั้น
บรรยากาศรอบตัวของเขา นิ่งสงบ เขาไม่เคยโต้แย้งเรื่องข่าวลือนั่นเลยซักครั้ง
ผมในตอนนั้น...กลัวเขามากจริงๆ
“พี่ลุกริโอ้ครับ!” ผมร้องเรียกชื่อ รุ่นพี่ที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาล ที่เดินทำหน้ามุ่ย ในมือ ถือหุ่นยนต์ตัวเล็ก
“มีอะไรเหรอ ดาเรียล ตอนนี้ไม่ค่อยว่างนะ” ตอบกลับมา พลางมองซากหุ่นยนต์ที่เละเทะไปหมดในมือ จะว่าไป ดูเหมือนว่า...
“มีแผลด้วย...ใครทำอะไรพี่เหรอครับ!?”
“อืม...พวกเด็กม.ต้นน่ะ แต่ ไม่เป็นไรหรอกนะ เจ้านี่น่ะสิ พังหมดแล้วล่ะ” ว่าพลางชูเศษซากหุ่นยนต์ที่คล้ายๆว่าจะเป็นตัวใหม่ที่เพิ่งได้มาให้ดู
“แย่จังเลย...พี่ ทำแผลก่อนดีมั้ยครับ” เอ่ยอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นรอยแผลถลอก 2-3จุดบนร่างกายของรุ่นพี่คนสนิท
“ไม่ต้องหรอกๆ แค่ถลอกนิดเดียวเองนะ ดาเรียลก็ระวังล่ะ ช่วงนี้เจ้าพวกบ้านั่นชอบลงมารังแกฝั่งประถมอยู่ด้วย” ลูบหัวรุ่นน้องที่น่ารักเบาๆ ไม่วายจะมีท่าทีเสียดายของที่พังไปแล้วหน่อยๆ
“ครับ...”
หลังจากนั้น ก็ได้ยินข่าวเรื่องพวกฝั่งม.ต้น เข้ามารังแกฝั่งประถมมากขึ้น
ตัวผมเอง ก็ เช่นกัน
“นี่ ไอ้น้อง ให้พวกพี่ๆยืมเงินซักนิดนึงสิ”
“ม...ไม่ให้หรอก!!” ดาเรียลกับอมาริลโล่ กำลังโดนล้อมไปด้วย เด็กม.ต้น 6คน ขณะที่ลงมาทิ้งขยะที่หลังโรงเรียน
“ว่าไงนะ? อย่างกไปหน่อยเลยน่ะ”
“ อย่ามายุ่งกับเรานะ” อมาริลโล่ยืนขวางเอาไว้ โดยให้ดาเรียลซึ่งตัวเล็กกว่าหลบอยู่ข้างหลัง
“ใจกล้านี่ แต่ผิดเวลาโว้ย!”
//ผัวะ!!//
“อามาล!!” ร้องเสียงดังเมื่อ อมาริลโล่โดนผลักกระเด็นลงไปอีกฝั่ง
“เฮ้ย...แก เป็นญาติของไอ้งี่เง่า เมื่อวันก่อนสินะเนี่ย นามสกุลกับไอ้นิสัยงี่เง่าๆเหมือนกันเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจดังขึ้น มือสกปรก กระชากคอเสื้อ อมาริลโล่ขึ้นมา
“อย่า...มาว่าพี่ฉันนะโว้ย!!”
//ผัวะ!!//
กำปั้นลุ่นๆ ชกเข้าที่หน้าของผู้ที่ดึงคอเสื้อของตน และสะบัดตัวออก ก่อนจะหันไปหาเพื่อน
“ดาเรียล!! หนีไปเร็ว!!...วิ่ง!!” เมื่อเห็นว่า ไม่ยอมวิ่งออกไป จึงผลักดาเรียลออกไป
“หนอย...ไอ้เด็กบ้า!”
//ผัวะ!! พลั่ก!!//
“ฮ...ฮึก... ไม่นะ!! อามาล!!”
“เฮ้ย จับอีกคนไว้!!”
สิ้นเสียงนั้น ผมจำเป็น....ต้องหนี
++++++
+++++++++++++
ช่วยด้วย....ช่วย ด้วย ใครก็ได้!!
ช่วยที!!
เสียงโหวกเหวกดังมาเบื้องหลัง เรียวขาเล็ก เร่งความเร็วขึ้นอีก แทบไม่ได้มองทางเบื้องหน้า
อีกนิดเดียว...จะโดนจับได้อยู่แล้ว ทำไงดี... ที่นี่...ไม่มีใครเลย..
//ผัวะ!!//
เสียงแปลกๆนั่น ทำให้ต้องหันกลับไปมอง สิ่งที่เห็น คือคนที่ได้ชื่อว่าน่ากลัวที่สุด
ในมือมีหนังสือเรียนเล่มใหญ่ ที่ขณะนี้ เจ้าของได้ฟาดมันเข้าที่หน้าของ เด็กม.ต้นที่ไล่ตามมา
“อั่ก!!”
“เฮ้ย!! เป็นอะไรเปล่าวะ... แก...ไอ้เด็กเวร รนหาที่อีกแล้วนะโว้ย!!”
“พวกพี่ต่างหากล่ะครับ ที่เข้ามาหาที่เอง ผมเป็นแค่รุ่นน้อง คงไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับพี่ก่อนหรอกครับ” เอ่ยเสียงเรียบในขณะที่ กลุ่มเด็กม.ต้นทั้งหมด เริ่มเข้ามาล้อมร่างนั้นเอาไว้
“แล้วที่แกทำ มันเรียกว่าอะไรวะ!!”
“ผมหมายถึง...ที่นี่เป็นที่ของผม ไงล่ะ” ว่าพลางหยิบท่อนไม้หน้าสามจากพื้นขึ้นมา แล้วมองหน้ากลุ่มรุ่นพี่ด้วยสายตาเอาเรื่อง
ตัวผมในตอนนั้น ได้แต่นั่งมอง ในขณะที่ประคองอมาริลโล่ขึ้นมา
ไม่เจ็บบ้างเหรอ.... ทำไมถึงยังยืนอยู่ได้ล่ะ... ทั้งๆที่ ผมเห็นเค้าน่ะ...โดนรุมอยู่คนเดียวนะ
แต่เค้า ก็ยังสามารถ ล้มพวกนั้นได้ทั้งหมด
“เป็นอะไรรึเปล่า...?” มือคู่นั้น ส่งมาให้ผม ...เลือด...
“..อ๊ะ...ร...ระวัง!!” ดวงเนตรสีฟ้าเบิกโพลง เมื่อเห็นชายคนหนึ่งลุกขึ้นมา ง้างไม้ในมือ ขึ้น
//ผัวะ!!//
+++++++++++++
+++++++++++++++++++
“ทำไมนายถึงไม่หลบเล่า ฮึก...บ้า..บ้ารึเปล่า”
“.........ถ้าหลบ นายก็โดน..ใช่มั้ยล่ะ” ตอบนิ่งๆ บัดนี้ เส้นผมสีบรอนซ์ ถูกย้อมไปด้วยสีโลหิต ที่ไหลรินลงมาจนเปื้อนผ้าพันคอ
“ขอบคุณนะ”
++++++++++++
++++++++++++++++++++
“อัลเซ่....”
“หะ....อะไรเหรอ??” หันไปมองผู้ที่เรียกชื่อ ซึ่งเอาแต่จ้องหน้ามาได้สักพัก
“รักนายจัง” ยิ้มบางๆ ให้ โดยที่อีกฝ่ายทำหน้างงไปอีก
“เฮ้อ กะแล้ว ว่ามันต้องเป็นแบบนี้” บ่นเบาๆ พลางมองไปยัง2คนก่อนหน้านี้จากที่ไกลๆ
“ทำไมล่ะครับพี่?” ละความสนใจจากข้าวกล่อง หันไปถามผู้เป็นพี่ชาย ซึ่งดูกังวลกับภาพที่เห็นไม่น้อย
“อมาริลโล่...นี่โง่จริงๆหรือแกล้งโง่น่ะห๊ะ?”
“ง่า...ก็ผมไม่รู้ว่าพี่หมายถึงอะไรนี่นา อ้ะ ถ้ากังวลล่ะก็กินนี่สิคร้าบ ~” ยิ้มเผล่ ก่อนจะจิ้มมะเขือเทศจิ๋วในกล่องข้าวส่งให้พี่ชาย
“ไม่เอา! ไอ้บ้า ฉันหมายถึงว่า ไม่รู้จริงๆเหรอว่าดาเรียลคิดยังไงน่ะ” ปฏิเสธมะเขือเทศลูกเล็กที่น้องชายส่งให้ ก็จะรับมาทำอะไรล่ะ ของตัวเองก็มี!
“งั่ม...งือออ อ้อ อออู๊อ้ะงับ แอ่อ้า เอาอ้อ อึก! ยุ่งไม่ได้ซะด้วยนี่ครับ”
“= = ฉันฟังไม่รู้เรื่อง อีกรอบซิ”
“ผมบอกว่า ก็พอรู้ล่ะครับ แต่ว่า เราก็ ยุ่งไม่ได้ด้วย จริงมั้ยล่ะ?” ทวนประโยคอีกครั้ง ผู้ฟังพยักหน้าน้อยๆ
“นั่นสินะ... แต่ว่านะ อมาริลโล่......”
“ครับ?” รับคำก่อนจะทำหน้าเอ๋อ
“นี่น่ะ...ยังไม่ถึงพักเที่ยงเลยนะ แล้วตอนเที่ยงจะกินอะไร?”
แป่ววววววววววว
+++++++++++++
++++++++++++++++++++++
“เฮ้ นี่ รู้ข่าวรึเปล่า ที่ว่าชมรมหนังสือพิมพ์จะสัมภาษณ์ ฟรีสซังน่ะ”
“ดีจัง!! ฉันเองก็ชักอยากจะเข้าชมรมหนังสือพิมพ์ด้วยซะแล้วสิ!”
“อยากให้สัมภาษณ์เบลซังกับท่านเซสด้วยเหมือนกันนะ”
“ฟรีสซัง? ทุกคนเรียกนายแบบนั้นแน่ะ เฟรดเดอริค” แหงนขึ้นไปหาคนที่อยู่บนต้นไม้ใหญ่ ซึ่งตนเองพิงอยู่
ดวงเนตรสีอเมธิสต์ มองตอบกลับมาอย่างเฉยชา บนไหล่มนมีแฟรี่ตัวเล็กๆ เกาะอยู่
“เฟรดเนื้อหอมมากเลยล่ะ~” เสียงเล็กๆของแฟรี่ตัวน้อยดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะบินวนรอบๆร่างเจ้านาย
“ไม่เอาน่า...พูดเหมือนไม่มีใครสนใจนายอย่างนั้นแหละ เบล” ตอบกลับเสียงเรียบ กับคนที่ยืนอยู่เบื้องล่าง
“งี่เง่าจะตาย... ว่าแต่ เซเวียร์ล่ะ?”
“พี่ชาย คงไปหาที่ที่เย็นกว่านี้อยู่ล่ะมั้ง โรงเรียนนี่ร้อนจะตาย ฉันเองก็เหงื่อออกจนรู้สึกแย่แล้ว” ว่าพลางสะบัดเส้นผมสีทองอ่อนที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยไปมา
“ก็คิดอย่างนั้นแหละ ฤดูหนาว...ถ้ามาเร็วๆก็ดีสิ เนอะ ฮาซึทากะ” หันไปพูดกับลูกหมาสีขาวตัวเล็ก ในอ้อมกอดเบาๆ
“คนที่มาชอบฉันน่ะ น่ารำคาญมากเลยล่ะ”
“หึหึ....ถ้าคนพวกนั้นรู้เข้าคงเสียใจแย่เลยนะ ท่านฟรีส ที่เป็นเหมือนนางฟ้าของโรงเรียนพูดแบบนี้น่ะ” หัวเราะเบาๆ
“ฉันก็แค่อยากจะอยู่กับพี่ชายเท่านั้น คนอื่นจะเป็นยังไง ก็ช่างมันสิ” เหยียดยิ้มเย็น พูดกับเพื่อนสนิทที่คบกันมานานและรู้นิสัยกันดี บางที คงมีแค่นี้ล่ะ ที่ไม่มีวันจะมาหลงรักกันเองง่ายๆ เพราะอะไรน่ะเหรอ?
นางฟ้าน่ะ...แท้จริงก็แค่ซาตานที่เลวร้ายที่สุด....
TBC
ตัวอย่างตอนต่อไป
หวัดดีคร้าบบบบบบ
อมาริลโล่เองนะคร้าบ เอ๊ะ... จำกันได้สินะครับ
เอาเถอะเนอะ ^ ^
ครั้งหน้ามาสัมภาษณ์คนดังของร.รกับผมนะ
เป็นคนที่สวยมากจนทำเอาผมทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ
ทำไงดีล่ะ....รู้สึกว่า จะชอบไปแล้วสิ
อ๋า...แย่จริงๆ
ไม่เคยเจอคนที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆนะครับ!
+++++++++++++++++++++
ตัวละครเยอะ!! เยอะอีกแล้ววววว
มาทวนรายชื่อตัวละครกันอีกรอบนะตะเอง~
รายชื่อตัวละครทั้งหมดนะ!
ลูกคุณ รัสเซีย*จีน
1.Anlong อังหลง
2.Alxei อัลเซ่
*คุณจีน เรียกว่า อาหลง กับ อาอัง
ลูกคุณ อเมริกา*อังกฤษ
1.Albert อัลเบิร์ต
2.Crown คราวน์
ลูกคุณ ญี่ปุ่น*ฝรั่งเศส
1.Naozumi นาโอซึมิ
2.Todayoshi โทดะโยชิ
3.Clark ครากค์
4.Darrell ดาร์เรียล
5.Kazuma คาสึม่า
ลูกคุณ สเปน*อิตาลี่ใต้
1.Luglio ลุกริโอ้
2.Amarillo อมาริลโล่
ขอบคุณ
NijiGoGo
แหนมเน่า
Akasumi
สำหรับ คาแรกเตอร์ลูกๆนะคะ
เพิ่มเติมได้น้า รีเควสก็ได้
อ๊ะๆ ในตอนที่2นี้ เห็นตัวละครใหม่แวบๆมาแล้วใช่ม้า
เหล่าลูกหลานเมืองเหนือ ที่แฝงกายอยู่ในมุมมืด!!
ตอนหน้า มาเจอกับพวกเค้าเต็มๆซีน กันเลยดีกว่า!!
ตอนนี้...
ซียูววววววว จ้ะ!!
