Senri_Yuu

เปลี่ยนธีมแล้วค่ะ  กดF5นะคะ

Rabbit  Dolls
Author : Senri_Yuu
Warning : Blood / Horror / Psycho

อย่าลืมลากแถบขาวนะคะ

State Two….
‘ The Cat Dolls ’

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะ ฉันชื่อ เซนริ โย” พยายามรียกร้องความสนใจ ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับข้อมูลตรงหน้าอย่างอาเป็นเอาตาย

“ครับ...” นอกจากจะไม่สนใจจะมอง แล้วยังเอาแต่พลิกเอกสารอ่านหน้าตาเฉย  คิ้วเรียวขมวดมุ่น  กับปริศนาตรงหน้า

“ฉันอายุ18นะ เธออายุ15ใช่มั้ย ? เรียกว่าซาสะคุงได้รึเปล่า?” ยังคงตื๊อต่อไปแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจ  เพราะพี่แกถือคติ ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

“อิโนะโอะ ครับ ถ้าไม่คิดจะช่วยงาน ก็ช่วยอยู่เงียบๆด้วย คุณเซนริ” เหมือนโดนมีดจำนวนมากทิ่มแทง เมื่อคำพูดแสนจะทำร้ายจิตใจหลุดออกมา

 ‘ดูไร้ความหวังจังนะ ว่ามั้ย ?’
‘โง่เง่ากันซะจริงๆ  เพราะอย่างนี้ ผู้ที่จะชนะ จึงเป็นนายท่าน’

ถ้าฟังไม่ผิด จะเป็นเสียงของคน2คน  เหมือนกับคนหนึ่งจะเป็นผู้หญิงซะด้วย....
เป็นดอลไม่ผิดแน่ๆ....แต่ทำยังไง ถึงสามารถผ่านการป้องกันของการรักษาความปลอดภัยได้
ทำยังไง  ถึงไม่มีภาพในกล้องวงจรปิดเลยซักนิด
ดูท่า...งานคราวนี้ จะไม่หมูจริงๆซะแล้วสิ...

“คุณเซนริครับ  มีคนเคยสืบคดีนี้มาแล้วใช่รึเปล่าครับ? แล้วพวกเค้าไปไหน?” คล้ายกับนึกอะไรได้ จึงหันไปสนใจคนที่นั่งหงอยๆอยู่เสียที  คนที่เพิ่งถูกถามกลับทำหน้าเบ้

“เห็นว่า 20คน หายสาบสูญไปหมดเลยน่ะ อ้อ มีคนนึงที่รอดอยู่นะ...แต่ก็...เสียสติ อยู่ในการควบคุมขององค์กรณ์นี่แหละ” ว่าอะไรนะ... 20คน...สูญหาย19  เหลือรอด1คน แต่ก็เสียสติ

งานนี้น่าจะให้นักสืบระดับ โกลด์กับมิลเลเนี่ยมสินะ... แสดงว่า คดีนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ...

“ผมอยากพบคนคนนั้น  คุณรู้รึเปล่าว่าเค้าอยู่ที่ไหน”

+++++++++
++++++++++++++++
แผนกพยาบาล

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ ตามมาค่ะ  กรุณาเอาโทรศัพท์มือถือฝากไว้ข้างนอกนะคะ” หญิงสาวในชุดพยาบาลอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะกำชับให้เอาโทรศัพท์มือถือฝากไว้ข้างนอก

“ทำไมแค่มือถือล่ะครับ ?”คนตัวสูงถามอย่างสงสัยก่อนจะส่งมือถือให้ พยาบาลสาว

“คือว่า...คนไข้ เค้ากลัวเสียงโทรศัพท์มือถือมากน่ะค่ะ”

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือผู้ชายคนหนึ่ง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล คล้ายกับโดนเหล็กเผาไฟจี้ หลายจุด ซึ่ง...มันมีรูปร่างแปลกๆ
ดวงตาเหม่อลอย มองมาทางชายร่างสูง

“สวัสดีครับคุณ ชาร์ล”

“...สวัส...ดี” ใบหน้านั้นออกฉงนเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแบบไร้จุดหมาย และมองไปรอบๆห้อง แต่เมื่อสายตาไปสะดุดที่เด็กหนุ่มที่เดินตามหลังมา ก็มีท่าทีหวาดกลัว

“...ระ...แรบบิท ดอล...ขอโทษ!! อย่า...อย่าฆ่าฉัน  อย่าฆ่าฉัน...!! มะ...ไม่!!!” เด็กหนุ่มผงะถอยหลัง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มที่จะร้องขอชีวิตเสียงดังรวมทั้ง ราวกับหวาดกลัวตนเองด้วย

“อะ...คุณชาร์ลใจเย็นๆค่ะ....ไม่ใช่ค่ะ  แรบบิท ดอลไม่ได้อยู่ที่นี่...นั่นเป็นรุ่นน้องของคุณ 43ไงคะ ใจเย็นก่อนนะคะ”    เมื่อพยาบาลสาวเข้าไปกล่อมได้ซักพัก ฝ่ายนั้นก็สงบลง  และพูดโค้ดเนม 43 ซ้ำๆเบาๆ

“ขอโทษที่ทำให้กลัวนะครับ แต่ผมไม่ใช่แรบบิท ดอล”

“...ไม่...ไม่  ไม่..!! แรบบิท ดอลจะมาฆ่าฉัน!! ช่วยด้วย!! มันจะฆ่าฉันแล้ว!! มันอยู่ที่นี่!!” คล้ายกับการกล่อมจะไม่ได้ผล  จึงต้องจำใจออกมาจากที่นั่นก่อนที่พยาบาลสาวจะอธิบายเรื่องเมื่อครู่

“ขอโทษด้วยนะคะ...คือ บางครั้งที่เค้าพบคนอายุ14-17ปี เค้าก็มีอาการแบบนั้นน่ะค่ะ  พวกเราจึงจำกัดช่วงอายุของแรบบิท ดอล ไว้ว่า14-17ปี ได้”  เมื่อได้ฟังดังนั้น คนตัวสูงกว่าตบไหล่ของอีกฝ่ายราวกับให้กำลังใจ

“ช่วงนี้เห็นที คุณต้องไปอยู่บ้านผมซักพักล่ะครับ  เรามีงานต้องทำเยอะเลย” หันไปกล่าวเรียบๆกับเจ้าของมือ

อายุ14-17ปี  เพศล่ะ...ถ้าจำกัดให้แคบกว่านี้ไม่ได้ จะจับแรบบิท ดอลได้ยังไงกัน
รูปพรรณ ก็ไม่มีข้อมูล  แล้วจะหาเจอได้ไง  บัดซบ....

++++++++
+++++++++++++

คืนนั้น...

“แกนี่มันสร้างปัญหาให้นายท่านจริงๆ ทั้งที่นายท่านอุตส่า ไว้ชีวิตแท้ๆ” เสียงหวานนั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน  มือบางขาวซีดออกแรงบีบไปยังลำคอชายบนเตียง จนไม่อาจส่งเสียงใดๆออกมาได้ 

//หมับ!//

ข้อมือเล็กถูกรั้งเอาไว้โดยมือใหญ่กว่าของใครบางคน

“ยามิ...นายจะทำอะไร” เสียงหวานดูเย็นเยียบ เอ่ยถามเจ้าของมือ  แววตาสีอเมธิสวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

“คนที่ต้องถามน่ะ...มันฉันต่างหาก เธอจะทำอะไร ลูน่า”

“ถ้าปล่อยมันเอาไว้ล่ะก็ นายท่านอาจจะแย่เพราะปากพล่อยๆของมัน ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้ อะ...” ปากกระบอกปืนสีเงิน จ่อเข้าที่ลำคอของหญิงสาวในทันที

“ใจเย็นไว้ก่อน...ฉันปล่อยให้เธอฆ่าชายคนนี้ไม่ได้....นี่คือคำสั่ง ของแรบบิท ดอล”

“ทำไม...นายท่านถึง...” ปากกระบอกปืนถูกละออกไปแล้ว  หญิงสาวละความสนใจจากสิ่งอื่นมาหาคนข้างหน้าอย่างเต็มที่เสียที

“ดูท่า นายท่านอยากที่จะสนุกกับเกมส์นี้อีกสักหน่อย...ก็เลยให้ฉันคอยห้ามเธอไงล่ะ....อีกอย่าง นายท่านอยากพบเธอ”

++++++++++
+++++++++++++++++++

//แอ๊ด-ดดดด//

“นายท่าน เรียกหาลูน่าเหรอคะ ?” เรียวขาเล็กก้าวเข้าไปหา เด็กหนุ่มในชุดสีดำ ซึ่งเจ้าตัวดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะเหมือนอย่างปกติ  ไม่ได้มีเจตนาปิดบัง เพียงแค่ติดเป็นนิสัย  เจ้าตัวละสายตาจากใครบางคนบนเก้าอี้สีแดงสด  หันมายิ้มให้ผู้มาใหม่ดังเช่นปกติ

“ครับ...วันนี้ผมมีตุ๊กตาตัวหนึ่งอยากจะให้ลูน่าน่ะครับ” คำว่า.. ‘ตุ๊กตา’ ที่ออกจากปากของ แรบบิท ดอล หาใช่ ดอลที่เป็นเพื่อนพ้องแต่อย่างใด  แต่มันคือ เหยื่อ...ที่ถูกทำอะไรบางอย่าง จนกลายเป็นเหมือนกับ ตุ๊กตา

“ให้ลูน่าเหรอคะ ?” ดวงหน้างามดู ดีใจ เมื่อยามนี้คนตรงนี้ใจดีกับเธอ  ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา
เมื่อได้เห็นใบหน้าของตุ๊กตาที่ว่า ร่างบางนั้นกลับกระตุกวูบ

“นายท่าน...นี่มัน..” 

“ท่านเคาท์ เรอัล...อดีตพ่อบุญธรรม  ที่ทำร้ายลูน่าไงล่ะครับ” น้ำตาสีใสคลอที่ดวงตาคู่งามในทันที  ที่นึกถึงภาพคืนวันอันโหดร้าย ที่เคยอยู่กับชายคนนั้น 

“ข...ขอบคุณค่ะ นายท่าน...ลูน่าจะไม่ลืม  ในวันนั้น ที่นายท่ายช่วยลูน่าเอาไว้”

ฉันจะไม่มีวันลืม...ความชั่วร้ายของคนที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อเด็ดขาด
ในวันนั้น ตัวฉันจะเป็นเช่นไรกัน...หากนายท่านไม่เข้ามา...

“ถ้าเพื่อลูกแมวน้อยที่น่ารักของผม แค่นี้ ไม่เท่าไหร่หรอกครับ...” ฉันหลงใหล รอยยิ้มของเขา  ฉันเชื่อเขา...ไม่ว่าฉันจะอยู่ในสภาวะลำบากเพียงใด นายท่านจะมาช่วยเหลือฉันเสมอ
ก่อนนี้...ฉันเคยเกลียดชังผู้ใช้นาม “แรบบิท ดอล” ผู้ที่หาญกล้ามาท้าทายเหล่าดอล
แต่เมื่อ ฉันพ่ายแพ้ให้กับเขา  ในตอนนั้น ฉันยินดีรับความตาย มากกว่า
มือนั้น กลับส่งมาให้ฉัน....พร้อม รอยยิ้ม

‘เป็นเด็กผู้หญิง จะปล่อยให้มีแผลไม่ได้นะครับ’

ทุกสิ่งในใจฉัน เริ่มแปรเปลี่ยนไป  เขาไม่เคยใช้พวกเราอย่างตัวหมาก
เขาสมควรได้รับตำแหน่งหัวหน้าของพวกเรา
คำว่า ‘เพื่อนพ้อง’ จากปากของเขา เป็นของจริง...

++++++++++++++++++

ราตรีนี้   คงอีกยาวนาน เมื่อผู้เป็นนาย กล่าวออกมาว่า  ‘อยากจะออกไปเล่นสนุก’ เพียงลำพัง
ไม่มีใครรู้ ว่าวันรุ่งขึ้น  ประชากรในโตเกียว จะลดลงด้วยฝีมือของเขา อีกกี่คนกัน.....

“ให้ลูน่าไปด้วยนะคะ ถ้าเกิดไอ้พวกตำรวจมันมาล่ะก็...” ริมฝีปากบางยกยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงว่า  ไม่เป็นไร  และเดินจากไป....

“จะเป็นอะไรรึเปล่านะ ไปคนเดียวแบบนั้นน่ะเนอะ”
“ที่น่าสงสารน่ะมันคนที่ ไปเจอกับเจ้าเด็กนั่นพอดีต่างหากเล่า”
“ไม่คิดบ้างเลย ว่าตัวเองเป็นหัวหน้าน่ะ”
“ชู่ว...แคทดอลก็อยู่แถวนี้นะ”
“กะอีแค่ผู้หญิง..เป็น1ใน4ผู้ติดตามแล้วไงล่ะ”

//โครมมมมม!!//

“อ....อ๊ะ!! เฟส!!” ร้องอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นร่างและศีรษะของเพื่อนที่นั่งข้างๆเมื่อครู่ถูกทำให้แยกจากกันด้วยเคียวอันใหญ่

“...ค...แคท ดอล” ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว เมื่อดวงตาสีอเมทิสมองลงมาอย่างเฉยชา  เคียวอันใหญ่ในมือ เปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน

“ขอหัว...ไปล่ะนะ” เสียงหวานเย็นเยียบ ก่อนจะง้างคมเคียวขึ้นอีกครั้ง  ในสายตาของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย มันช่างเหมือนกับมัจจุราชที่จะมาฉุดกระชากวิญญาณไปเสียจริงๆ

“..อ..อย่า..ไม่นะ!!! อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!”

//ฉัวะ!!//

“......ลูน่า...กำจัดกาฝากในองค์กรณ์ได้อีก2 แล้วนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเพ้อๆ พลางใช้เท้าเหยียบศีรษะที่ถูกตัดขาดออกจากร่างผู้เคราะห์ร้าย และเตะมันให้ไปกองรวมกับร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด

+++++++++++
++++++++++++++++

//เอี๊ยดดดดด//

รถยนต์คันหรูราคาเหยียบล้าน เบรกกะทันหัน เมื่อมีร่างของเด็กผู้ชายในเสื้อคลุมสีขาวอยู่เบื้องหน้าของถนน ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ 

“เป็นอะไรรึเปล่า!!” รีบเปิดประตูรถออกไปดู เด็กหนุ่มเงยหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมา  ก่อนจะใช้มือปาดมันออก

“ฮึก...พี่สาวครับ ช่วยด้วย มีคนจะฆ่าผม” เมื่อได้ฟัง หญิงสาวมีท่าทีตกใจ  ลูกครึ่ง?  ผมสีทอง ตาสีแดง  เป็นเด็กที่หน้าตาดียังกะดารา...โชคดีจริงๆวันนี้

“ไม่เป็นไรนะ...ไปบ้านพี่สาวก่อนมั้ย? เปียกไปหมดเลยเดี๋ยวจะไม่สบาย” โอบกอดร่างนั้นเอาไว้.....โชคดีจริงๆ แค่มาเที่ยวก็เก็บเด็กหน้าตาดีอย่างนี้ได้ เลี้ยงเอาไว้คงกำไรสุดๆ

“ขอบคุณครับ...พี่สาว.....” ไม่มีใครได้เห็น รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้า  การแสดง...ตบตา  ผ่านไปได้ด้วยดีในขั้นแรก  เกมส์นี้คงง่ายเกินไปสินะ

“ชื่ออะไรเหรอจ๊ะ พี่สาวชื่อ ริน  นะ”ว่าพลางมองสำรวจเด็กหนุ่มข้างตัว  

“ฟอร์เต้ ครับ”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
“อ...อืม...อย่างนั้นแหละจ้ะ ฟอร์เต้คุงเรียนรู้ไวดีจัง...” กล่าวอย่างพอใจ ริมฝีปากบางคลอเคลียอยู่กับริมฝีปากเด็กหนุ่ม เบื้องล่าง

“แบบนี้...จะดีเหรอครับ”
“ไม่เป็นไรนะ...ทำตามที่พี่สาวบอกเถอะ  พี่สาวจะสอนให้เอง”

//แกร็ก//
“เอ๊ะ...” มองอย่างสงสัย เมื่อในมือของอีกฝ่ายมีมีดพับขนาดกลางอยู่  ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องร่างเบื้องบน พลางแสยะยิ้ม

“ผมว่า...แบบนี้ สนุกกว่านะครับ” ตวัดใบมีดเฉียดใบหน้าหญิงสาวไปเพียงไม่กี่มิล  ร่างนั้นผวาลุกขึ้นจากเตียงในทันที โดยที่เสื้อผ้าหมิ่นเหม่ เช่นเดิม

“ด...เดี๋ยว ฟอร์เต้คุง...ทำไม” ถามด้วยความกลัว เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเอาจริงๆ  ขาเรียวถอยหลังหนีร่างที่เดินเข้ามาประชิดเรื่อยๆ

“มาสนุกกัน...ดีกว่านะครับ พี่สาว...” ยิ้มให้อีกฝ่าย หากแต่หญิงสาวกลับหันหลังรีบหนีไปทันที

“...ก...กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!”

“น่าสนุกกว่าเมื่อกี้ ตั้งเยอะแน่ะ  หึหึ”

//กึก ๆๆๆ!!//
มือบาง พยายามเปิดบานประตูบ้าน แต่มันกลับเปิดไม่ออก  หันรีหันขวางอย่างร้อนรน  เมื่อได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากชั้น2

//ครืดดด...ครืดดดดๆ~!!//
“...ปะ...เปิดสิ!! ช่วยด้วย!! ใครก็ได้  ฮืออออ!!~” หมดสิ้นหนทาง จึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องชั้นล่างห้องหนึ่ง ซึ่งคิดว่า น่าจะเป็นที่หลบซ่อนได้ดี....
ห้องเก็บของ

//แกร็ก..แกร็ก//
มือบางสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ยามกดล็อคประตู  ก่อนจะนั่งหลบอยู่ใต้เคาท์เตอร์
“ฮ...ฮึก..อ” พยายามปิดริมฝีปาก กั้นเสียงสะอื้นเต็มที่  เธอได้ยินเสียงนั้น ลากผ่านบานประตูไป 

//ครืดดดดดด//
และเงียบลง

หากถูกเจอล่ะก็.....

//ก๊อกๆๆๆ//
“พี่สาวครับ...พี่สาว หลบผมทำไมล่ะครับ...กลัวผมเหรอ? อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวสิ...มาเล่นกันเถอะ”

//โครมๆๆๆๆๆ!!!//
จากเสียงเคาะ เริ่มเป็นเสียงอะไรบางอย่างกระแทกประตูอย่างรุนแรง และลูกบิดที่ถูกเขย่าอย่างบ้าคลั่ง
“มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ.... มาเล่นกันนะครับ....” เสียงนั้นดังไม่ขาดสาย  หญิงสาวสะอื้นด้วยความหวาดกลัว  เมื่อบานประตูไม้เริ่มจะแตกออกจนมีแสงส่องเข้ามา

//ปัง ๆๆๆ!!//

จนในที่สุด...ประตูนั้น ก็พังไม่มีชิ้นดี  และถูกเปิดออก
ภาพที่เห็นคือ เด็กหนุ่มคนนั้น ในมือมีค้อนปอนด์อันใหญ่  นั่นคือสาเหตุของเสียง และสิ่งที่ทำลายบานประตู

“ฮ..ไม่!! อย่าทำอะไรฉันเลย!!” ถอยหลังหนีจนชิดกำแพงด้านหลัง ร่างเบื้องหน้าสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆอย่างสบายอารมณ์ ด้วยใบหน้าที่แย้มยิ้ม

“เจอแล้ว... มาเล่นกัน...นะครับ” ดวงตาสีแดงคู่นั้นเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในลังไม้ใกล้ๆ  เข็มและเส้นเอ็น....

“ยะ...อย่านะ  ขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ!!” มือขาวซีดภายใต้ถุงมือสีดำ หยิบของ2สิ่งนั้นขึ้นมา  ก่อนจะร้อยเส้นเอ็นเข้ากับเข็ม  และหันไปยิ้มให้กับอีกฝ่าย

“ไม่ต้องห่วงนะครับ...ผมค่อนข้างถนัดอะไรพวกนี้พอสมควร”

- - - - - - - - - - - - - - -
“ฮึก...อ...” เสียงเข็ม แทงลงบนริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่า สายเอ็น เชื่อมปิดริมฝีปากของหญิงสาวเอาไว้จนไม่อาจส่งเสียงได้อีก  หยาดน้ำตาไหลไม่ขาดสาย เช่นเดียวกับเลือดที่ไหลรินลงมา
มือภายใต้ถุงมือสีดำ ยังคงทำงานต่อไป  นอกจากริมฝีปาก  ก่อนนี้ ไม่ว่าจะแขน  ขา ลำตัว ล้วนเต็มไปด้วยเส้นเอ็นที่ถูกเย็บติดเข้ามา  ทั้งร่างกายถูกพันธนาการด้วยโซ่ที่ถูกนำไปเผาไฟจนร้อนระอุ  เกิดแผลไหม้ทั่วทั้งร่าง

“เรียบร้อยแล้วครับ...ฝีมือผมดีใช่มั้ยล่ะ  ชมผมหน่อยสิครับ” เมื่อร่างนั้นไม่อาจส่งเสียงร้องได้อีก จึงทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นไปใกล้ๆกับเตาผิง หยิบเหล็กที่ถูกเผาจนเป็นสีแดงฉานขึ้นมา

“ผมมีสิ่งที่มั่นใจมากอยู่อีกอย่างนะครับ...เรื่องการประทับตราน่ะ” ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเบิกโพลง เมื่อร่างนั้นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะจับขาของเธอและ

//ชี่~//
เสียงเหล็กร้อนประทับลงกับเรียวขาขาว จนเกิดรอยไหม้รุนแรง 
“อื้อออออ!!!”  ไม่ว่าจะดิ้นเท่าไหร่ ยิ่งดิ้น ก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ภาพที่ฉายชัดบนดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา คือชายผู้ทำร้ายร่างกายเธออย่างสาหัสด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาราวกับเทวดา

//หมับ//
ขาข้างหนึ่งถูกมือบางนั้นจับก่อนจะลุกขึ้น ออกแรงลากเธอให้ไถลไปกับพื้นห้อง

//ครืดดดดดดดดดด...ครืดดดดดด!!~//

//ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~//
ร่างถูกลากไถลไปกับพื้นห้อง หยาดโลหิตสีแดงฉานเปื้อนเป็นทางยาวไปทั่ว  จนกระทั่งถึงห้องครัว

“จบเกมส์แล้วล่ะครับ” ว่าพลางลากร่างนั้นไปยังหน้าเตาไฟขนาดใหญ่ที่คุกรุ่น  และผลักเข้าไปในกองเพลิงสีแดงฉาน

“บ๊ายบาย...พี่สาว”

++++++++++++
+++++++++++++++++++++
3 ช.มผ่านไป

ท่ามกลางย่านกลางคืน เด็กหนุ่มยืนพิงเสาไฟ พลางมองรอบข้างไปเรื่อย  รอจังหวะให้ใครซักคนเข้ามาทักทาย

“ว่าไงจ๊ะ...ไปเที่ยวกับพวกพี่มั้ย?” กลุ่มสาวม.ปลายแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด เข้ามากระแซะ แต่ก็หาได้หวั่นไหว เพียงแค่ยิ้มตอบตามสไตล์

“น่าสนใจดีนะครับ”

แล้วคุณล่ะ...มาเล่นกันไหม?

To Be Continue

‘I will Play With You   In The Next State’