Senri_Yuu

กลิ่นอายอันหอมหวานจากเส้มผมสีพิสุทธิ์ ติดตรึงอยู่ในความทรงจำไม่เลือนหาย
ริมฝีปากสีระเรื่อ ยามที่ได้ประทับจูบลงไปนั้น
ไม่อาจลืมความรู้สึกนั้นได้เลยแม้สักวินาที

ร่างกายยิ่งเรียกร้องอยากจะได้ ไม่รู้จักพอ

“ฉันจะไม่ทิ้งนายไป...”

ฉันเคยคอยเฝ้าบอกกับเธอ ทุกๆวัน เฝ้าอธิฐานกับดวงดาว ทุกๆคืน
วอนขอ...ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้  ให้คงอยู่ ตลอดไป....

จะไม่มีอีกแล้ว...ตัวฉัน ที่จะทำร้ายเธอ   แค่เธอเท่านั้น ที่ฉันจะขอสาบาน ว่าจะปกป้องด้วยชีวิตนี้
นับจากวันนั้น มือคู่นี้จะกวัดแกว่งศาตราเพื่อเธอ ร่างกายนี้จะน้อมรับบาดแผลแทนที่เธอ
เพื่อไม่ให้ตัวเธอซึ่งเป็นสีขาวบริสุทธิ์  ต้องแปดเปื้อนไปด้วยแห่งสีราตรีกาล

ในขณะเดียวกัน ฉันก็หวัง ที่จะโอบกอดเธอด้วยมือคู่นี้เช่นกัน....

‘มันคือภาพในอดีต’

ฉันรู้ดี....ความฝัน  ย่อมมีวันจบสิ้นลง  เราย่อมต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริง
อยากจะขอต่อพระผู้เป็นเจ้า...ให้ฉันได้อยู่ในความฝันนี้ต่อไป  นานขึ้นสักนาทีก็ยังดี

มือของฉัน มักจะส่งไปลูบหัวของเธอเสมอ  ไม่เคยซักครั้ง ที่เธอจะปฏิเสธ
รอยยิ้มนั้น ฉันอยากให้มันคงอยู่ตลอดไป

‘แต่นางฟ้า จากไปแล้ว’

ตัวฉันที่ลืมเลือน ความสุข  การยิ้ม  หลงอยู่ในวังวนสงคราม ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ดวงตาของฉัน ไม่สะท้อนสิ่งใดออกมาอีก
วินาทีแรก ที่ได้พบเธอ  ฉันอยากจะได้...ต้องการเธอเหลือเกิน อยากให้รอยยิ้มนั้น...มีไว้เพื่อฉันเพียงคนเดียว....

“พี่ชาย”

ช่วงเวลานี้ อยากให้คงอยู่ตลอดไป  เวลาของฉัน ที่ยังเธอคอยมอบรอยยิ้มอยู่เคียงข้าง
เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว...ขอเพียงแค่ได้อยู่ด้วยกัน...ก็เพียงพอ

แต่ในที่สุด...ความฝัน....ก็จบลง

เพราะตัวฉันเอง 

‘ความฝันนั้น ไม่มีทางเป็นจริง’

“จากนี้ไป...คนที่จะดูแลนาย ไม่ใช่ฉัน...แต่เป็นเดนซ์”
ฉันจะไม่ลืม แววตาคู่นั้น ที่มองมายังฉัน  อย่างผิดหวัง...ต่อว่าฉันสิ...ฉันผิดเอง
ผิดที่อยากได้ตัวเธอตั้งแต่แรก  ผิดที่ดึงเธอเข้ามาในวงจรแสนโสโครกนี้

ฉันจะไม่ยอมให้เดนซ์แตะต้องเธอ  ตราบใด...ที่ฉันยังอยู่ เดนซ์ จะไม่มีทางทำร้ายเธอได้

ตราบใด....ที่ฉันยังเป็นของผู้ชายคนนั้น....เธอ  จะไม่ต้องพบกับความทุกข์นั้นอีก

ฉันสาบานกับตัวเอง...ว่าจะไม่มีทางทำร้ายเธอ  ไม่มีทางให้เธอพบเจอกับความเจ็บปวด

แน่ล่ะ...ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ฉันจะยอมรับมัน แทนที่เธอ
จะเจ็บปวดแค่ไหน ความแปดเปื้อนทั้งหมดนั้น ฉันจะรับมันแทนทั้งหมด...

‘เพราะตัวฉัน มันสกปรก’

ถึงแม้ว่า คำว่า พี่ชาย และ รอยยิ้ม นั้น ไม่เหลือ ไว้ให้ฉันอีกต่อไปแล้วก็ตามที
นั่น....คือบทลงโทษที่ฉันสมควรได้รับ  โทษของฉันน่ะ มันมากมายจนแค่นี้ยังน้อยไป...

“ทำอะไรโง่ๆ! ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะลดตัวลงไปถึงขนาดนี้”

แม้ร่างนี้จะชุ่มโชกไปด้วยหยาดโลหิตและบาดแผลมากมายทั้งร่างกายและจิตใจ
แม้ดวงตาคู่นี้ จะสูญสิ้นหยาดน้ำตาให้หลั่งริน

แม้ว่า...ฉันจะสูญเสียตัวตนของตัวเองไป  ขอแค่เธอปลอดภัย ก็เพียงพอ
เธอต้องมีความสุขนะ...อย่าร้องไห้อีกเลย

‘เป็นต้นเหตุให้นายต้องเจ็บปวดเสมอมา’

ฉันอยากเห็นรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง...
อยากกอดเธอเหลือเกิน....อยากได้ยินคำว่ารักที่เธอเคยพูด
อยากจะบอก...ว่ารักเธอมากเหลือเกิน

เธอจะเป็นน้องชายเพียงคนเดียว
คนสำคัญเพียงหนึ่งเดียว

‘ยิ้มให้ฉันอีกครั้งได้ไหม ?’

ความลับของเรา

แม้ว่าฉันจะตายแล้ว
ฉันจะไม่มีทางบอกยมบาลเด็ดขาด

สัญญาได้ไหม?  ว่ามัน...จะเป็นความลับของเรา

‘และฉัน จะเก็บมันเอาไว้ในความทรงจำตลอดไป’

แค่นี้....ก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย ก่อนที่ฉันจะสิ้นลมหายใจ  ฉันก็ยังได้เห็นนางฟ้าที่งดงามที่สุด

End

ชั่ววูบเกินไปแล้ว!! เหมือนกิ๊บตายเลยอ้ะ  ชั้นทำอะไรลงปายยยยยย!!~

เหอๆ  เอาเถอะ.... อยากอ่านของไอซ์บ้างนะ  นิจจี้จ๋า

(ปิ๊งๆๆ  โมเอ้บีมมมมม!!)

P.s ของเอาข้อความใน ' ' มาต่อกันดูน้า

ซียูวววววววว